Toparlayacak olursa şunu söyleyebiliriz: Bekleyen şahıs, bekleyenler için zikredilen vasıflara sahip olan ve gaybet zamanındaki görevlerini yapandır. Zikredildiği üzere, o, kendine özgü özellikleri –hem itikadi açıdan hem de ameli açıdan- bakımından zirvede yer almaktadır. Nitekim bekleyen unvanı, böylesi bir durumda anlamını kazanmaktadır. Bekleyen kelimesi bu vasıflarla ve gaybet dönemindeki görevlerini yerine getirerek liyakatli bir şahıs olmaktadır. Dolayısıyla bekleyenler için zikredilen bu vasıflar ve görevler sebebiyle gaybet döneminde bekleyişin en faziletli amel diye adlandırılması şaşırtıcı değildir.
Bekleyenler yakînin ve sâlih amelin zirvesindedir. Onlar, Allah’ın Resulü’nün (s) kardeşi unvanını almıştır. Muttakilerin misdakıdırlar. Tüm zamanlardaki insanların en üstünü olarak adlandırılmışlardır. Allah onlara özel bir akıl, marifet ve anlayış bahşetmiştir. Daha da önemlisi onlar, gaybet döneminde İmam-ı Zaman’ın hazır olduğunu hissetmektedirler. Sürekli olarak İmam-ı Zaman’ı zikretmekte ve gaybet döneminde hiçbir zaman umutsuzluğa kapılmamakta, sürekli olarak vera ve güzel ahlakla hareket etmektedirler. Peygamberi görmedikleri, İmam ise kendilerinden gizli olduğu halde bu vasıflara sahip olarak bekleyiş, dindarlığın doruk noktasıdır. Bu ise, bekleyenler olarak onların en faziletli olmalarının sırrını herkes için açık hale getiriyor fereci beklemenin de en üstün amel oluşunu açıklıyor.
Bibliyografya
Kur’an-ı Kerim,
Amidi, Seyyid Tamer Haşim, (1387) Der İntizar-ı Kaknus, Tercüme-yi Alizade Mehdi. Kum, Müessese-yi Amuseşi ve Pejuheşi-yi İmam Humeyni.
Erbili, Ali bin İsa, (1381) Keşfu’l Gumme fi Marifetu’l Eimme, Tebriz, Beni Haşimi.
Haşimi Şehidi, Esedullah, (1387) Zuhur-ı Hazret-i Mehdi ez Didgah-ı İslam, Kum: Mescid-i Cemkeran.
Hür Amili, Muhammed bin Hasan, (1422) İsbatu’l Huda bi’n- Nusus ve’l Mucizat, Beyrut, Elami,
İbn Babuveyh Muhamed bin Ali, (1363) el-Hısal, Kum, Camie-yi Müderrisin
İbn Babuveyh Muhamed bin Ali, (1395) Kemaluddin ve Temamu’n Nime, Tahran: İslamiye.
İbn Faris, Ahmed, (Tarihsiz) Mucem-i Mekayis el-Luğa.
Kazvini, Muhammed Kazım, (1387) İmam Mehdi ez Veladet ta Zuhur, KumÇ: El Hadi.
Meclisi, Muhammed Bakır, (1403) Biharul- Envar, Beyrut, Dar-ı İhyau et-Terasu’ul Arabi.
Musevi İsfehani, Seyyid Muhammed Taki, (1390) Mekyalu’l Mekarim fi Fevaidu’d- Dua el-Kaim, Kum: Mescid-i Cemkeran.
Numani, Muhamed İbrahim, (1397) el-Gaybetu’n- Numani, Tahran: Saduk.
Seffar, Muhamed bin Hasan, (1404) Besairu’d- Deracat, Kum, Mektebetu Ayetullah Maraşi Necefi.
Şubber, Abdullah, (1424) Hakku’l Yakin fi Marifeti Usul-i Din, Kum, Envaru’l Huda.
Tabersi, Ahmed bin Ali, (1403) el-İhticac ala Ehlu’l Licac, Meşhed: Murtaza.