Hulasa nübüvvet makamına ulaşmak için kişinin yaşı kriter olmadığı gibi imamette de şart değildir. Bilakis fikrî liyakat, kemal ve rüşdün ölçüsüdür. Nitekim Hz. Ali de (a.s) işte bu fikrî kemal ve rüşd nedeniyle çocuk yaşında Peygamber'in (s.a.a) vasisi ve halifesi seçildi ve insanlar ona itaate memur edildi. İmam Hasan ve İmam Hüseyin'in (a.s) henüz küçük birer çocukken mübahale olayına katılmaları onların büyüklüğüne ve bu iki çocuğun küçük yaştaki kabiliyetine delalet etmektedir. Keza bu büyük şahsiyetlerin Peygamber'e çocukken biat etmesi de kriterin yaş değil, aklî rüşd olduğunu göstermektedir. Buna rağmen Allah'ın, Hz. Mehdi'yi (a.s), Hazret'in fikrî rüşd ve kemali nedeniyle Müslümanlar için imam tayin etmesinde itiraz edilecek ne vardır?
Yapılan açıklamalardan anlaşılmaktadır ki, İbn Teymiyye'nin kendi iddiasını ispatlamak için istinat ettiği ayet, kamil akıl ve rüşd sahibi Masum İmam'ı kapsamamaktadır. Nitekim Şeyh Müfid, bu ayet sarılarak çocuk yaşta imameti kabul etmeyen kimselere şöyle cevap verir: “Bu itiraz dinde basireti olmayan birinden gelmektedir. Çünkü kavmin bu babta güvendiği ayet hâstır, âmm değil. Bu durumda Masum İmam'a şamil olamaz. Zira Allah Teala burhan-ı kıyasî ve delil-i sem'î ile onların imametini tespit etmiştir. Bu da İmamların, ayette muhatap alınan yetimler cümlesinden çıktığının delilidir.” Ayrıca bu ayetin aklı noksan kimselerle ilgili olduğuna ümmet arasında hiçbir ihtilaf yoktur.
Sonuç
İbn Teymiyye'nin Mehdilik meselesine itikadı olduğu sabittir. Keza beklenen Mehdinin (a.f) Allah Rasülü'nün Ehl-i Beyt'inden olacağı ve Hz. Zehra'nın (a.s) evlatlarından çıkacağını da belirtmektedir. Ama İbn Teymiyye'nin dayandığı, Hz. Mehdi'nin (a.f) babasının adının Abdullah olduğuna ilişkin rivayet zayıftır. Hz. Mehdi'nin (a.f) İmam Hasan'ın (a.s) evladı olduğu yönündeki sözünün delilinde ciddi sorunlar vardır ve Hazret'in İmam Hüseyin'in (a.s) evladı olduğunu söyleyen rivayetlerle çelişmektedir. Yine ispatlandı ki, İbn Teymiyye'nin, İmam Askerî'nin (a.s) çocuk sahibi olmadığı iddiası gayri sahih ve yalan bir iddiadır. İmam Mehdi'nin (a.f) uzun ömrünün muhal olduğunu öne süren şüpheye de cevap verilmiştir. İbn Teymiyye'nin bu konuda istinat ettiği iki rivayetin iddiasıyla bağı yoktur. İbn Teymiyye'nin münakaşa konusu olan İmam Mehdi'nin (a.f) çocukken imameti bahsinde de şöyle cevap verilmiştir: Çocuklukta nübüvvet ve imamet mümkün bir şeydir ve bunun şahidi, işaret edildiği gibi bizzat Kur'an'dır.
Kaynaklar
Askalanî, İbn Hacer: Fethu'l-Bari Şerhi Sahihi'l-Buharî, tahkik: Muhibbiddin el-Hatib, Beyrut: Daru'l-Ma'rife, tarihsiz.
Azimâbâdî, Muhammed Şems Hak Azim: Avnu'l-Ma'bud Şerhi Süneni Ebi Davud, Beyrut: Daru'l-Kütübi'l-İlmiyye, ikinci baskı, tarihsiz.
Beğavî, Hüseyin b. Mesud: Tefsiru'l-Beğavî, tahkik: Halid Abdurrahman, Beyrut: Daru'l-Ma'rife, tarihsiz.
Buharî, Muhammedb. İsmail: Sahihu'l-Buharî, tahkik: Muhammed Hamid, Daru İbni'l-Kayyım, ikinci baskı, hicri kameri 1406.
Camiu'l-Beyan an Te'vili Âyi'l-Kur'an, Beyrut: Daru'l-Fikr, hicri kameri 1405.
Cezerî, Şemsuddin: Esna'l-Metalib fi Menakıbi'l-İmam Ali aleyhisselam, Tehran: Nakş-i Cihan, tarihsiz.
Daifu Süneni Ebi Davud, Riyad: Mektebetu'l-Mea'rif, li'n-Neşri ve't-Tevzi', birinci baskı, hicri kameri 1423.
Dineverî, İbn Kuteybe: Te'vilu Muhtelifi'l-Hadis, tahkik: Muhammed Zehra el-Neccar, Beyrut: Daru'l-Ceyl, hicri kameri 1393.
Ebi Davud Sicistanî, Süleyman b. Eş'as: Sünenu Ebi Davud, tahkik: Muhammed Muhyiddin Abdulhamid, Beyrut: Daru'l-Fikr, tarihsiz.
Ebrî, Muhammed b. el-Hüseyin: Menakıbu'l-İmami'ş-Şafiî, tahkik: Cemal Azun, Umman: el-Daru'l-Eseriyye, birinci baskı, hicri kameri 1430.
Elbanî, Nasıruddin: El-Silsiletu'l-Ehadisi'-Daife ve'l-Mevdua ve Eseruha's-Seyyiu fi'l-Ümme, Riyad: Mektebetu'l-Mearif li'n-Neşr ve't-Tevzi', birinci baskı, hicri kameri 1425.
Gencî Şafiî, Muhammed b. Yusuf: El-Beyan fi Ahbari Sahibi'z-Zaman, Tehran: Daru İhyai't-Turasi Ehli'l-Beyt, ikinci baskı, hicri kameri 1404.
Hâkim, Muhammed b. Abdullah: El-Müstedrek ale's-Sahihayn, tahkik: Mustafa Abdulkadir Ata, Beyrut: Daru'l-Kütübi'l-İlmiyye, birinci baskı, hicri kameri 1411.
Heytemî, İbn Hacer: El-Savaiku'l-Muharrika ala Ehli'r-Rafaza ve'd-Dalal ve'z-Zındıka, tahkik: Abdurrahman b. Abdullah Türki ve Kamil Muhammed el-Harat, Beyrut: Müessesetu'r-Risale, hicri kameri 1417.
Hıllî, Hasan b. Yusuf: El-Adedu'l-Kaviyye li-Def'i'l-Mehavifi'l-Yevmiyye, tahkik: Seyyid Mehdi Recayî, Kum: Seyyidu'ş-Şüheda aleyhisselam, birinci baskı, hicri kameri 1408.
İbn Abdurebah, Ahmed b. Muhammed: el-İkdu'l-Ferid, Beyrut, Daru İhyai't-Turasi'l-Arabi, üçüncü baskı, tarihsiz.
İbn Asakir, Ali b. Hasan: Tarihu Medineti Dımeşk ve Zikru Fadliha ve Tesmiyetu men Halleha mine'l-Emasil, tahkik: Muhibbuddin, Beyrut: Daru'l-Fikr, 1995.
İbn Babeveyh, Muhammed b. Ali: Kemalu'd-Din ve Tamamu'n-Ni'me, Tehran: İslamiyye, ikinci baskı, hicri kameri 1395.