İbrahimi Dinani, Gulamhüseyn (1389), Kavaid-i Kulliyi Felsefî der Felsefeyi İslami, c.2, Tehran: Pejuheşgahi Ulumi İnsani ve Mutaliaati Ferhengi, Beşinci Baskı.
Misbah Yezdi, Muhammed Taki (1383), Amuzeşi Felsefe, c.1, Tehran: Şirketi Çap ve Neşri Beynel Milel (Vabeste be Muesseseyi İntişaratı Emir Kebir), Altıncı Baskı.
Şirvani, Ali (1384), Tercüme ve Şerhi Nihayetul Hikme, c.3, Kum: Bustanı Kitap, Altıncı Baskı.
Tabâtabâî, Seyyid Muhammed Hüseyin (1362), Risale-i İtibariyat, Dur: Resail-i Seb’a, Kum, Burgai.
Tabâtabâî, Seyyid Muhammed Hüseyin (1374), Tercümei Tefsiril Mizan, Seyyid Muhammed Bakır Musevi Hemedani, c.1 ve 12, Kum: Defteri İntişarati İslami Camieyi Muderrisini Havzayı İlmiyyeyi Kum, Beşinci Baskı.
Tabâtabâî, Seyyid Muhammed Hüseyin (1392 ba), Risalei der Bareyi Vehy, Ba Tevzihati Nasır Mekarim Şirazi, Dur: Mecmue-i Resail, c.1, Kum; Bustanı Kitap, Üçüncü Baskı.
Tabâtabâî, Seyyid Muhammed Hüseyin (1392 Elif), Risale-i der İlm, Tercümei Muhammed Muhammedi Giylani, Dur: Mecmue-i Resail, c.2, Kum; Bustanı Kitap, Üçüncü Baskı.
Tabâtabâî, Seyyid Muhammed Hüseyin (1417 K.), el-Mizan fi Tefsiril Kur’an, c.1, s.12, Kum, Defteri İntişarati İslami Camieyi Muderrisini Havzayı İlmiyyeyi Kum, Beşinci Baskı.
Tabâtabâî, Seyyid Muhammed Hüseyin (1424 K.), Nihayetul Hikme, Kum, Muessesetu’n-Neşril İslami, 18. Baskı.
Tabâtabâî, Seyyid Muhammed Hüseyin (Bita), Usuli Felsefe, Kum, Defteri İntişarati İslami.
Vaizi, Ahmed (1393), Negd ve Berresiyi Nezeriyyehayi Adalet, Kum: İntişaratı Muesseseyi Amuzeşi ve Pejuheşiyi İmam Humeyni, Üçüncü Baskı.
[1] – Benzer bir tanım için bkz. Tabatabai, 1424: 317.
[2] – “İtibarî” kavramı hakkındaki muhtelif ıstılahlarla ilgili detaylı bilgi için şu kaynaklara bakabilirsiniz: Tabatabai, 1392, c.2: 143-147; Tabatabai, Bita, Beşinci Makale: 200-208 ve Altıncı Makale: 313; Tabatabai, 1424: 314-317; Şirvani, 1387, c.3: 128-150; Misbah Yezdi, 1383, c.1: 198-202.
[3] – Buradaki öncelik rütbe açısındandır, zamansal değildir.
[4] – Bu taksim kubuh/çirkinlik hakkında da geçerlidir.
[5] – Allame’nin daha sonra getirdiği açıklamalar ışığında burada hüsün ve kubuh hakkında sunduğu tanım ortaya çıkmaktadır. O da şudur: Sevdiğimiz (bizim tabiatımızla uyuşan) şeyi iyi görürüz; nefret ettiğimiz (tabiatımızın tiksindiği) şeyi de kötü görürüz.
[6] – Allame “Risale-i Der Bare-i Vahy” eserinde bu tabiri kullanmıştır. Sosyal adaleti kabullenmek ve onu riayet etmenin insan için bir zorunluluk olduğuna dikkat çekerek şöyle demiştir: “İnsan zorunluluktan bu ortaklığa dayalı topluma ve onun ardından gelen sosyal adalete boyun eğer (Tabatabai, 1392 b:145).