Okullar, eğitim, öğretim ve tezkiye merkezleridirler. Dinî konuların işlenmesi, diğer ders konuları gibi bir gereksinimdir. Eğitim ve öğretim olmadan sadece tavsiye etmek, dinî örtüyü kuru ve zorlama bir emre dönüştürür. Tavsiyenin bilgiyle birlikte olması ise kabulünü kolaylaştırır. Hicap hakkında bilgi, yapılmasının garantisidir.
7- İyiliği emretme ve kötülükten sakındırma:
İyiliği emretme ve kötülükten sakındırma, toplumda yaygın ve cesur bir şekilde uygulanırsa ve örtüsüz kadınlar sürekli İslam toplumu tarafından iyiliğe çağrılırsa gerektiği gibi örtünmeyenlerin büyük bölümüyle ilgili sorun ortadan kalkar. Elbette hakkın beyanında edepli ve dostça yöntemler kullanılmalıdır. Çünkü nefis hakir olduğunda eğitime açık olmayacağı noktası dikkate alınmalıdır.
8- Hayâ, iffet ve hicap doğrultusunda kültürel hazırlık:
Toplumda sahih hicap ve örtü kültürünü oluşturmak için önce hayâ kültürünü oluşturmak, sonra iffet için planlama yapmak ve ardından özel hayatın korunması doğrultusunda, daha sonra en somut düzeyde, yani hicap üzerinde çalışmak gerekir. Hayâ, dış göstergelerle belli olan tamamen içsel bir şeydir. Eğer köklere inilerek toplum bireyleri hayâ ile eğitilirlerse hicap kültürünü canlandırmak için çok fazla zamana ihtiyacımız olmayacaktır. Bununla beraber hayâ alanında kültürel yapılanma için, iffet veya sonraki merhale olan hicap kültürünün oluşturulmasına nispetle daha uzun bir zaman zarfı gereklidir.
Sonuç
Özetle hicabın, aşağıdaki etkenler arasında irtibat kurmak için çalışan ilahi bir davranış olduğu söylenebilir:
a) Kültür ve din irtibatı: Çünkü Yüce Yaradan hicabın sınırlarını belirlemiş ama icrasını beşerin örfüne ve kültürüne bırakmıştır.
b) İnsanın davranışında tekamül ve irade arasında irtibat: Çünkü hicap, Müslüman kadının kendi seçtiği bir fiildir.
c) Akıl ve iman arasında irtibat: Çünkü hicap kadının, icrası tefekkür ve akla dayalı olan amelî imanıdır.
d) Hicabın siyaset ve din ile irtibatı: Hicabın siyasi, kültürel ve toplumsal alanlarda geniş yansımaları vardır ve kişinin dinî ve milli kimliğinin bir sembolü sayılmaktadır.
Netice olarak, bizim İslami eğitim tanımımıza göre ki “Düşüncelerin, ahlakın ve amellerin Allah eksenli ve İslami öğretilere mutabık olarak düzenlenmesidir” (Beheştî, 1382, s. 138) hicap, kadının nefsi ve düşüncesi üzerinde huzur, denge ve sükûnet etkisi bırakmakta, ızdırabı ondan uzaklaştırmakta ve içinde taşıdığı yüce sıfatları uyandırmaktadır. Belki de bu yüzden sapkın ve garezli kişiler, hicabı gördüklerinde rahatsız ve muzdarip olmaktadırlar. Hicap, Allah’a yakınlaşmak için yapılan ibadi amellere yoğunlaşmaya yardım eder. Zira ilahi kanunlara uygun olan her şey, düzen ve dengenin kurulmasına yardım eder. Hicabın şeklinin nasıl olduğu önemli değildir (pardesü, başörtü, çarşaf ve diğerleri), önemli olan onun ruhu ve anlamıdır ki Allah tarafından bir teyit mührüdür ve Müslüman kadın İslami hicabı, Allah’a yakınlaşma kastıyla iftiharlı ve izzetli bir taç gibi başına takmaktadır.
Kaynakça
Kuran-ı Kerim.
Ekberî, Muhammed Rıza (1377), Tahlil-i Nû ve Ameli ez Hicab der Asr-ı Hazır, Tahran: İntişarat-ı Peyam-ı İtret.
Âmedî, Abdulvahid bin Muhammed (1373), Gureru’l-Hikem ve Durru’l-Kelem, Cemaleddin Muhammed Hansarî şerhi, Tahran: İntişarat-ı Danışgâh-i Tahran.
Bankipurferd, Emir Hüseyin (1383), Haya, İsfehan: İntişarat-ı Hadis-i Rah-ı Aşk.
Beheştî, Said (1382), Terbiyet-i İslami, Tahran: Feslname-i Talim ve Terbiyet-i Vezaret-i Âmuzeş ve Pervereş.
Payende, Ebu’l-Kasım (1364), Nehcu’l-Fesahe, Tahran: İntişarat-ı Kanun-i Cavid.
Celalî, Zeynep (1372), Hicap ez Didgah-ı Revanşinasi, Silsile Nişesthayi Pejuheşkede-i İmam Humeyni (r.a).
Hürr Amulî, Muhammed bin Hasan (1363), Vesailu’ş-Şia, 20 cilt, Tahran: İntişarat-ı İslamî.
Hüsrevî, Hasan (1370), Mecmuayi Makalat-ı Puşeş ve İfaf, Dovvumîn Nemayişgah-i Teşhis ve Menzilet-i Zen.
Rehber, Muhammed Taki (1368), Hicab ve Şahsiyet-i Zen der İslam, Gum: Sazman-ı Tebligat-ı İslamî.
Sazman-ı Tebligat-ı İslamî (1368), Hicab ve Azadî (Mecmuayi Makalat-ı Konferans-ı Zen), Tahran: Çaphaneyi Allameyi Tabatabaî.
Secistanî, Ebi Davud (tarihsiz), Sünen-i Ebi Davud, Kahire: Daru’l-İhyai’s-Sünneti’n-Nebeviyye.
Saduk, Ebu Cafer (1376), İlelu’ş-Şerai, Gum: İntişarat-ı Mektebetu’d-Daverî.
Tabatabaî, Seyyid Muhammed Hüseyin (1361), El-Mizan fi Tefsiri’l-Kuran, Seyyid Muhammed Bakır Musevî Hemedanî tercümesi, Tahran: İntişarat-ı Muhammed.
Kaimî, Ali (1373), Hayat-ı Zen der Endişe-i İslamî, Tahran: İntişarat-ı Emirî.
Meclisî, Muhammed Bakır (1376), Biharu’l-Envar, Muhammed Bakır Kumreî tercümesi, c. 110, Tahran: Mektebetu’l-İslamiyye.
Mutahharî, Murtaza (1358), Mesele-i Hicab, Tahran: İntişarat-ı Sadra.
________________ (1358), Nizam-ı Hukuk-i Zen der İslam, Tahran: İntişarat-ı Sadra.
Mehdizade, Hüseyin (tarihsiz), Berresiyi Şubehat-ı Hicab, Silsile Nişesthayi Pejuheşkede-i İmam Humeynî (r.a), Tahran.