İmam Bakır (a) Ümeyyeoğullarının bu bidati konusunda şöyle der: “ویروون عن علی اشیاء قبیحه و علی الحسن و الحسین علیهما السلام مـا یعلم الله انهم قد رووا فی ذلک الباطل و الکذب و الزور”, “İmam Ali (a) Hasan (a) ve Hüseyin (a) hakkında çirkin şeyler naklediyorlardı. Allah biliyor ya, hepsi de bâtıl, yalan ve bühtandı.”
4. Veraset hükümetini oluşturma gayreti
Muaviye'nin asıl hedefi, tüm teşebbüslerinin ekseni olan hükümeti ele geçirmek ve Ümeyyeoğullarının elinde kalmasını sağlamaktı. İmam Hasan (a) bu gizli hedeften haberdardı ve hücceti tamamlamak üzere onu barış şartlarına yazdırdı: “هذا ما صالح علیه الحسن بن علی بن ابی طالب معاویة بن ابی سـفیان صـالحه علیان یسلم الیه ولایه امر المسـلمین علیـان یعمـل فـیهم بکتـاب الله و سـنه رسوله و سیره الخلفاء الصالحین و لیس لمعاویة بن ابی سفیان ان یعهد الـی احد من بعده عهدا بل یکون الامر من بعده شوري بین المسلمین”, “Bu anlaşma Hasan b. Ali b. Ebi Talib ile Muaviye b. Eb Süfyan arasında barıştır. Onunla Müslümanların yönetim işini ona bırakmak üzere barış yaptı. Şu şartla ki, Müslümanlar arasında Allah'ın Kitabı, Peygamber'in (s) Sünneti ve salih halifelerin siretiyle amel edecektir. Muaviye kendisinden sonra kendi yerine kimseyi seçme hakkına sahip değildir. Halife tayini Müslümanlar arasında şûra esasına göre olacaktır.”
Yahut şöyle: “الماده الثانیه ان یکون الامر للحسن من بعده فـان حـدث به حدث فلاخیه الحسین و لیس لمعاویه ان یعهد به الی احد”
Muaviye asıl hedefi istikametinde, yoldaki engelleri kaldırdıktan onbeş yıl sonra ahaliye görüşünü sormaya ve oğlu Yezid için Mekke, Medine, Şamlar, Irak ve diğer yerlerden biat almaya karar verdi. Bu amaçla tüm hükümet merkezlerine emirname gönderdi ve muhalifleri şiddet kullanarak ezdi. Ama bir süre sonra herkesten biat alma planına odaklandı. Çünkü havas gruplar hâlâ ona muhalifti. En büyük tehlike de iki nedenle İmam Hasan (a) tarafından geliyordu:
Birincisi, muhaliflerin çoğu Allah Rasülü'nün (s) sülalesinin ne yapacağını görmeyi bekliyordu. Çünkü barış anlaşmasında Muaviye'nin kendi yerine birisini bırakmaması şartı vardı.
İkincisi, İmam Mücteba (a) Müslümanlar arasında oldukça güçlü bir mevkiye sahipti ve hilafeti üstlenmek için muazzam bir liyakati bulunduğu ifade ediliyordu.
Bir taraftan Muaviye, eğer velayet mevzusunu halka bırakırsa hiç kimsenin Yezid'e en küçük bir ilgi göstermeyeceğini biliyordu. Bu yüzden muhalifleri kendi yanına çekme düşüncesini geliştirdi. Hüseyin b. Ali, Abdullah b. Abbas, Abdullah b. Zübeyir, Abdullah b. Ca'fer gibi isimlere mektuplar yazdı. İmam Hüseyin (a) cevabında şöyle diyordu: “اتق الله یا معاویة! و اعلمان الله کتابا لا یغـادر صـغیره و لا کبیـره الا احصـاها، واعلم ان الله لیس بناس لک قتلک بالظنه و اخـذك بالتهمـه و امارتـک صـبیا یشرب الشراب و یلعب بالکلاب ما اراك الا و قد او بقت نفسـک و اهلکـت و اضعت الرعیه والسلام”, “Ey Muaviye, kendi yerine oğlun Yezid'i bırakma ve bu konuda ısrarcı olma konusunda Allah'tan kork. Bil ki, nimetler bahşeden Allah'ın, irili ufaklı bütün amellerin kaydedildiği bir sahifesi vardır. Hiçbir amel ondan gizli kalmayacaktır. Muaviye, bil ki Allah, bir kısmını en küçük bir suizanla öldürdüğün ve başka bir grubu suçlayıp zindana attığın insanlar gibi değildir. Hayalin olan oğlun Yezid şarap içiyor ve köpek oyunuyla meşgul. Muaviye, sadece bu işle kendini sarsacağını, dinini imha edeceğini ve insanları ortadan kaldıracağını görüyorum.”
İmam Hasan'ın (a) cephesinden çelişkinin alametleri
İmam'ın barıştan sonraki dönem boyunca ortaya koyduğu bütün girişimler Muaviye'nin faaliyetlerine karşı koymak içindi. İmam Mücteba'nın (a) çabalarının omurgası ki kısma ayrılabilir:
a) Dinî faaliyetler ve İslam kültürünü yayma
İmam Medine'ye geldikten sonra muhaddisler ve âlimler Hazret'in etrafında halka oluşturdu. Bu kişiler ya Peygamber'in (s) sahabesinden ya da İmam Ali'nin (a) kıdemli taraftarlarındandı. Veyahut tâbiin ve diğer gruplardan. Birinci gruptan Ahnef b. Kays, Esbağ b. Nebate, Cabir b. Abdullah Ensarî, Cuayd Hemedanî, Habbe b. Cuveyn Arefî, Habib b. Mezahir, Hucr b. Adıyy, Rüşeyd Hecerî, Rufaa b. Şeddad, Zeyd b. Erkam, Süleyman b. Sard Huzaî, Süleym b. Kays Hilalî, Amir b. Vasile b. Eska', İbaye b. Amr b. Rehebî, Kays b. İbad, Kumeyl b. Ziyad, Haris b. A'var b. Benan, Müseyyeb b. Necbe Fezarî ve Meysem b. Yahya Temmar sayılabilir. İkinci gruptan da Ebu'l-Esved Düelî, Ebu İshak b. Küleyb Sebiî, Ebu Mihnef, Cabir b. Halid, Carud b. Munzur, Hebbabe bint Ca'fer Valebiyye, Süveyd b. Ğafele, Müslim b. Akil'in adı zikredilebilir.
Bunlar çeşitli şehirlerden biraraya toplanmıştı ve ilmî ve manevî eğitim vasıtasıyla Muaviye'nin hamleleri karşısında sağlam bir sed olarak duruyorlardı.