1- Tevessül hakkında olan ihtilaf, Şia-Sünni arasındaki ihtilaf değildir aksine Selefilerle diğer İslâmi mezhepler arasındaki ihtilaftır.
2- Selefi Vahhabiler en çok Gulat, hulula inanan sufi fırkalar veya Ehlisünnetten, örneğin, Bağdat’ta Ebu Hanife, Mısır’da Şafii, Rufai, Desuki ve diğer evliyaların, Fas’ta İdris’in ve Türkiye’de Ebu Eyyub el-Ensari’nin kabrine giderek hacetlerini direk onlardan talep eder gibi tevessül edenlere muhaliftirler.
3- Gerçekte Şialar her zaman Ehlibeyt’in dualarından istifade ettikleri için ibadetlerini en halis tevhitle yapmaktadırlar. Fakat dünya Müslümanları maalesef Şialardan uzak kaldıkları için büyük şirke bulaşmış zannedilmekte ve bundan dolayı bilmeden tekfir edilmektedirler. Hâlbuki tevessül konusu, ihtilaflı bir konudur.
4- Ehlibeyt’in bütün dualarında, Tevessül Duası da dâhil olmak üzere hitap Allah’adır. Tevessül Duası, herkes tarafından kabul edilen Ehlisünnet’in sahih rivayetiyle Peygamber’in görmeyen bir şahsa öğrettiği ve bu duayla şifa bulduğu duanın aynısıdır.
5- Rahmet Peygamber’i ve bedeninin bir parçası olan pak Ehlibeyt’ine duası, Şia’ya has değildir. Aksine İbn Teymiyye ve Abdulvahhab’a kadar diğer mezhepler arasında da meşhurdur. Bunun delili On Dört Masum için Sadi, Hacevi Kirmani, Senai ve Halid Nakşibendi gibi büyük Ehlisünnet şairlerinin yazdıkları tevessül şiirleridir.
6- Selefilerin genelde temessük ettikleri ayetler, müşriklerle ve Allah yerine putlara ibadet eden ve hacetlerini onlardan isteyen putperestler hakkındadır. Rahmet Peygamber’ine tevessül edenleri putlara tevessül edenlerle mukayese etmek yanlış bir mukayesedir. Çünkü tevessül edenler, putperestlerin aksine hacetlerini Allah’tan ister ve rahmet Peygamber’ini vesile karar kılarlar. Öteki taraftan, putlar, Allah’la irtibatı olmayan cansız varlıklardan başka bir şey değildir. Fakat Peygamber, Allah’ın elçisidir, delilidir ve âlemlere rahmet olarak gönderilendir. Aynı zamanda hem bu dünyada hem de ahirette gerçek taraftarları için dua ve şefaat edebilir. Peygamber’in berzah yaşantısının Vahhabiler tarafından istisna edilmesi, delilsiz ve diğer Ehlisünnet âlimlerinin görüşleriyle muhaliftir.
7- Kur’an’a, Peygamber’e ve Ehlibeyt’e itaat etmeden onları kendilerine şefaatçi kılmak isteyenler, Allame Tabatabi gibi Şia âlimlerine göre ders okumadan bilgelerin bilgesi olmak isteyen veya zahmetsiz ve torpille hedefe ulaşmak isteyen kimseye benzer.