Zaferden sonra Abbas Oğulları öne geçti ve hükümeti ele geçirdi ve Beni Hasan’ı sahne dışına itti. Halk önceleri Beni Abbas’ın da Al-i Muhammed’den (SAA) olduğunu sanıyordu. O yüzden de onlara iyi bakıyordu ve onların hükümetlerinin güçlenmesine yardım etti. Ancak Beni Hasan, Mansur Devaniki’ye karşı isyan edip onu da tıpkı Beni Ümeyye gibi Ehlibeyt’in haklarını gasp edenler olarak niteleyince ve hükümetin Peygamber ailesine verilmesini isteyince İslam dünyasının durumu değişti.
Abdullah bin Hasan Müsenna bin İmam Hasan Mücteba’nın (AS) oğulları Muhammed (Nefsu’z Zekiye) ve İbrahim (Bahmeri) Medine’de, Basra’da ve İslam dünyasının başka yerlerinde kıyam ettiler ve halktan büyük destek gördüler. Bu iş o kadar ilerledi ki Mansur’un hükümeti neredeyse yıkılıyordu. Mansur’u dehşet ve panik sardı.
Beni Hasan’ın peş peşe gelen kıyamlarını bastırmak için her şeyi yapıyor, bundan bir sonuç alamıyor ve halkın desteğinin Beni Hasan’dan yana olduğunu görüyordu. Bunun üzerine yeni bir şeytani hileye başvurdu ve kıyamın liderlerine ve atalarına yönelik bir “şahsiyet suikastı” başlattı. O, Abdullah bin Hasan Müsenna’nın çocuklarını halka iktidar düşkünü, kan dökücü ve fitneci diye tanıttı. Ataları olan İmam Hasan Mücteba’ya yönelik karalayıcı propagandalar yaptı. Onu rahatına düşkün, mal mülk ve kadın meraklısı biri olarak gösterdi. Böylece halkın isyan liderlerine ve onların atalarına güvenini sarsmaya, onların itibarlarını düşürmeye onları dini açıdan zayıf göstermeye çalıştı.
Beni Hasan ile Beni Abbas arasındaki inanç farklılıkları ve siyasi ihtilaflar, İslam dünyası üzerinde özellikle de Ehlibeyt ailesi üzerinde büyük yıkımlar yarattı. İmam Hasan Mücteba’ya (AS) atılan bu iftiranın bu büyük yıkımlardan biri olduğu inkar edilemez bir gerçekliktir. Harun Reşid (Beşinci Abbasi halifesi) bu ihtilafları ve çekişmeleri taraflar arasında kine ne nefrete dönüştüren kişilerden biridir.
Ebu’l Feth Erbili, Kemaleddin Muhammed bin Talha Şafii’den naklen şöyle yazıyor: İshak bin Süleyman Haşimi, babasından şöyle rivayet etti: “Biz Harun Reşid’in yanındaydık o mecliste Hz. Ali’nin (AS) sıfatları göz konusu edildi. Harun dedi ki: Halk benim Ali bin Ebu Talib ile oğulları Hasan ve Hüseyin’i sevmediğimi sanıyor. Allah’a yemin ederim ki onların zannettiği gibi değil. Onların oğulları, Hüseyin’in kanının intikamı için bizim yardımımızı istediler. Biz (yardım ettik) onların katillerini bulduğumuz her yerde cezalandırmak için onlarla birlikte çöllerde ve dağlardaydık. Ondan sonra hükümet ve hilafet işi bize yöneldi. Onları da yanımıza aldık. Fakat onlar bize haset ettiler, bize karşı ayaklandılar ve ondan sonra da bizden ayrılmayı reva gördüler.”
Harun’un bu sözleri, Beni Abbas’ın Beni Hasan’la olan ihtilaflarının resmi bir itirafıdır ve onların siyasi meselelerden ve hilafetten dolayı birbirine düştüklerini ve hilafeti ele geçiren Abbasilerin ise İmam Hasan Mücteba (AS) gibi bir masum ve mazlum imama böylesi bir iftira attığını göstermektedir. Bundan sonra da onların beslemesi olan kalem sahipleri bu iftiraları halk arasında yaymışlardır.
Elbette Mansur Devaniki’nin bunları söylemesinin sebebi konusunda bir başka tahminde daha bulunulabilir. Bu da şudur: İmam Hasan Mücteba (AS) amcası Abbas bin Abdulmuttalib’in çocuklarından Ümm Kulsum adlı biriyle evlenmiş; ancak kısa bir süre sonra da boşanmıştı. Bu mesele aile arasında kırgınlığa neden olmuştu. Mansur Devaniki, 80 küsur yıl sonra içindeki kini kusmuş ve İmam Hasan’ı çok evlenip boşanan biri olarak suçlamaya böylece de bu boşanmanın suçunu da İmam Hasan’a yıkmaya ve kendi halasını suçsuz göstermeye çalışmıştır.
Mansur’un iddiaları, batıldır
Hiç kuşkusuz Mansur’un sözleri yalandır, batıldır ve iftiradan başka bir şey değildir. Çünkü kendisinden önce hiç kimse böyle bir şey söylememiştir ve kendi sözlerinin de hiçbir dayanağı yoktur.
Şunu da belirtmek gerekir: Beni Abbas, hicri 132 yılında büyük bir devrimle Beni Ümeyye’yi devirdi ve Ebu’l Abbas Seffah, ilk Abbasi hükümdarı olarak hilafete geçti. Ancak onun yönetimi dört yıldan uzun sürmedi. O, hicri 136 yılında öldü; onun yerine de kardeşi Mansur Devaniki hilafete geçti. İmam Hasan Mücteba’nın şehadeti ise hicri 50 yılında oldu. İmam Hasan’ın sağlığı döneminde Ümeyye Oğulları hakimdi ve onun şehadetinden sonra da 82 yıl boyunca Emeviler ve Mervaniler, kısa bir dönem de Zübeyri’ler hilafete geçtiler. Bütün bu dönemler boyunca İmam Hasan Mücteba’nın (AS) çok evlendiği ve çok boşandığı yönünde hiçbir haber söz konusu edilmemiştir. Bunu aradan yaklaşık 90 yıl geçtikten sonra ilk kez Mansur Devaniki söz konusu etmiştir.